Druga strana neonacističkih simbola

Rajko Djurić, „Politika“, Ponedeljak, 21.mart 2011.,str.08

Nemački istraživači su registrovali oko 120  neonacističkih i neofašističkih simbola, koji imaju političko značenje i smisao. U prvoj grupi su oni  simboli koji  potiču iz doba nacionalsocijalizma i Hitlerove Nemačke. U drugoj  grupi su simboli koje koriste neonacističke i neofašističke partije i organizacije stvorene posle Drugog svetskog rata. I, najzad, u trećoj grupi su simboli koji se iz taktičkih razloga  izražavaju pomoću odredjenih brojeva.
Pored  Nemačke – u kojoj je ,na osnovu zakona te države, korišćenje tih  simbola, naročito nacističkih, zabranjeno –  neonacistički simboli mogu se, na žalost, videti  još u mnogim današnjim evropskim i vanevropskim zemljama, počev od grafita, preko sajtova, pa do raznih političkih i masovnih skupova.
Najpoznatiji i najupečatljiviji su kukasti krst i duplo S, koje je bilo oznaka esesovaca.Kukasti krst, stvoren po uzoru na indijsku svastiku,tzv. sunčani točak, postao je 1933. godine službeni simbol nacionalsocijalizma i simbol Hitlerove Nemačke. Taj simbol označava borbu čiji je cilj pobeda „arijevskog čoveka“ u svetu. Duplo S, koje potiče iz rune, modelilirao je i dizajnirao 1933. nacistički grafičar Valter Hek, jedan iz tima kojim je rukovodio nemački slikar Karl Dibič (1899 – 1985), Himlerov savetnik „za umetnička pitanja“.
Iz nacističke simbolike potiču takodje „vučja udica“, „legendarni vuk“ zupčanik sa kukastim krstom, itd. Takozvana „vučja udica (u obliku  iskošenog latiničnog slova Z sa crtom na sredini) bila je oznaka tenkovske SS divizije. Vuk koji zavija,  „legendarni vuk“ – književnik Herman Lens ( 1866 – 1914)  objavio je 1910. roman „Wehrwolf“, koji se čitao  u doba nacizma kao Biblija –  postao je simbol SS organizacije, koja se posle poraza nacističke Nemačke 1945., borila protiv saveznika. Njen  predvodnik bio  je nemački književnik Hans Ceberlajn (1895 – 1964), koji je 1948. osudjen na doživotnu robiju. Zupčanik sa kukastim krstom, oznaka Nemačkog radnog fronta (DAF), postala je 90-ih godina najpre simbol Nemačke slobodarske radničke parije , FAP, koja je zabranjena 1995, a zatim Nacionaldemokratske  partije Nemačke , NPD.
Odal runa, koja je u Trećem rajhu bila simbol Hitlerove omladine, postala je omiljeni simbol mnogih današnjih neonacističkih i ekstremno-desničarskih organizacija i partija evropskih država. Posle Drugog svetskog rata odal runa bila je najpe  simbol tzv. Viking omladine i Saveza nacionalističkih studenata u Nemačkoj, koje su zabranjene.
Poznatije neonacističke i ekstremno-desničarske partije i organizacije koje su stvorene izmedju 1977. i 1997. su Akcioni front nacional-socijalista, ANS, čiji je predvodnik bio oficir  Mihael Kinen (1955 – 1991), Nacionalni aktivisti , NA, koja se deklariše kao nastavljač nacističke partije i SS-a (njen je vodja Tomas Brel), Nacionalni front, NF, takozvana kadrovska organizacija, koja je zabranjena 1992; Nacionalna ofanziva, NO, koja se pročula po organizovanju proslava Hitlerovog rodjendana, i, najzad, Omladinski pokret u Tiringenu, osnovan 1997., čiji je simbol crveni trougao sa belim krugom, u čijem je središtu mitski simbol „triskele“.
Nakon zabrana pomenutih i drugih organizacija i partija, stvoreni su simboli pomoću brojeva i karakterističnih slova. Na primer, 18 znači „Adolf Hitler“; 88 – „Heil Hitler; 28 –„Krv i čast“, 74 – „Velika Nemačka“; 84 – „Živela Nemačka“  itd. Simboli stvoreni pomoću slova WP – „Bela moć“; WAR – „Otpor belih Arijevaca“; RaHoWa – „Svet rasni rat“ itd. Ti simboli su obično u kombinaciji sa krugom unutar koga je krst, tzv.sunčani krst ili keltsski krst. Mladi, koji pripadaju tim partijama, istetovirani su tim i sličnim simbolima, nose ih na majicima, jaknama ili ih koriste kao pozdrave i bojne pokliče.
Neonacističke partije  i pokreti snabdevaju svoje pripadnike raznim „modnim“ stvarima, čiji su proizvodjači, na primer, američka „Alfa industrija“ ili engleske firme „Fred Peri“, „Ben Šerman“ i „Lonsdale“.Oni koji ne boluju od kratkog pamćenja, rekli bi, istorija se ponavlja!
Za razliku od Nemačke, u kojoj postoje zakoni, Centrala za političko obrazovanje i čitav niz drugih institucija i ustanova koje se vaspitnim i drugim sredstvima bore protiv neonacista, u mnogim drugim  evropskim zemljama neonacisti i ekstremno-desničarski pokreti se uglavnom  tolerišu. Medjutim, ako se očima zakona ne gleda šta se dogadja iza kulisa života, onda će to neko morati ipak da  plati onim što je najvrednije –  životom ili slobodom.